Przesłodzone lansiarstwem pozdrowienia z Zopot;)

Borko nie ma co kryć - Zopot to lansiarnia i wywalanie kasy na lewo i prawo;) I tak się składa, że trafiłyśmy do tego kotła z rozpędem i było fajnie (jeszcze jest bo wyjeżdżamy za godzinę).
A więc bez tłumaczenia się: pozdrawiamy z Sopotu, gdzie jadły, piły gin (zaskakująca zmiana repertuaru) opalały się, moczyły kopyto, pływały "rwącą rzeką" oraz okładały się glinkami w łaźniach tureckich, a zaraz zakupią masę wędzonej ryby od rybaka...
:)

ps. I jeszcze Malbork zaliczymy :)

Wine party u ojca dyrektora:)

Borko! Allo, Allo z Torunia:) A to właśnie dotarłyśmy parę ładnych godzin temu do "gotyk na dotyk" cudnego miasta Mikołaja Kopernika, zajefajnej architektury, wspomnień z podróży z mamą i tatą Muminka ;) oraz Ojca Dyrektora.
Jak na razie - tradycyjnie trafiłyśmy na festiwal, czyli przysłowiowy ch... zimował w kwestii hoteli co oznaczało jeżdżenie, szukanie, dzwonienie, ale teraz siedzimy sobie w bardzo retro cool obiekcie "Pod orłem" na ul. Mostowej nieopodal starówki i tuż przy średniowiecznych murach miasta, sącząc kolejna butelczynę czerwonego wytrawnego i spozierając na przeróbkę Róż Europy - kawałka Jedwab - cóż obciach czasem jest wskazany :)
Nooo, ale Toruń pięknym miastem jest. Architekta taka, że paszcza opada i tradycyjnie ja na kolana padam przed geniuszem konstrukcji domostw i innych obiektów, dziś jeszcze do tego festyn w całym mieście, bo TV na żywo stąd nadawała, ale nieco inna niż ta co ma Trwać na wieki wszelakie :)
Co prawda jeszcze czeka nas jutro (dziś) kwaśne wydarzenie związane z wystąpieniem na konferencji, ale wszak to tylko małe beknięcie podczas całej wieczerzy, więc śpieszę Was poinformować, że jutro o tej porze będziem z Sopot nadawać:)
Tiaaa, życie jest piękne - jak podróż bez kresu celu jak Noc w Lizbonie i następujące po niej Śniadanie u Tiffany'ego :)

Leniwe

Borko, lenistwo wcale nie oznacza robienia "nic". Można czasem być bardzo zabieganym, bardzo zarobionym, a jednocześnie leniwym. Bo lenistwo to stan, w którym nie chce nam się reagować bądź wchodzić w interakcję. Piszę to dlatego bo otóż właśnie dopadło mnie lenistwo w stanie czystym. Tak więc pracuję sobie, żyję sobie i takie tam inne, ale za całą chińską "republikę ludową" (zresztą kto by ją tam chciał;) nie jestem w stanie zmobilizować się do czegoś "więcej". A i owszem bywa fajnie, ale to fajnie jest tylko w łóżeczku wieczorem z książeczką i w tej cudownej chwili początku snu, kiedy to wiemy, że zaraz zaśniemy i to że to dopiero początek snu, a nie ten koszmarny moment pobudki. I tak to jest od dni paru.
Nie wiem, nawet mi się nie chce na tematy ideologiczne "kłócić", cholera chyba chora jestem, albo co?

Testując nowe połączenia

Borko jak sama dobrze wiesz - nowe łącza komunikacyjna to ciekawa przygoda, która może zakończyć się albo euforią, albo rozczarowaniem ;)
Dziś jest ten dzień wpisu na bloga za pomocą "nowego łącza". I jak? Hm, oprócz szumnych nazw z biznesem w tle jakoś mnie na kolana "pomarańcza" nie powala niestety. Fakt - mury u mnie grube i zagęszczenie architektoniczne brył spore, ale do k... nędzy - to jest centrum tego miasta i raczej powinno to wszystko działać lepiej. Eh, szkoda słów. Mam wrażenie, że Polsza pod względem sieciowym to wąskie pastwisko otoczone elektrycznym pastuchem pod wysokim napięciem. Neverminde.
Są sprawy lepsze i fajniejsze do opisywania. takie jak choćby książki. Czytam ja ci właśnie sobie (zmierzając już ku końcowi) Pokutę Iana McEwana. Dość powiedzieć - ksiżka fajna, akurat do łyknięcia na weekend. Jak lubicie brytyjskie psychologizmy w stylu "szkic do portretu" - "studium obrazu" - to będziecie bardzo zadowoleni z tej pozycji. Właściwie Pokuta to opo2wieść leniwa, przewidywalna, pozbawiona fajerwerków, a jednocześnie skutecznie podnosząca warstwę "wirtualnej skóry" naszej psyche. Rzecz doskonała. W stylu W. Wolfe, czasem lekko "jamesowata". Nieśpieszne rozplątanie naszych fobii w stylu "co jest prawdą? dlaczego to zrobiłeś? dlaczego to zostało tak powiedziane, a nie inaczej? co się naprawdę wydarzyło?". Życie pisze ciekawe scenariusze, człowiek je tylko przekazuje dalej. Dlatego każda narracja jest w sumie prawdą. Tyle, że czasem te prawdy nie jadą w "jednym przedziale". To trochę na przekór potrzebie "jedynej słusznej prawdy" - ale lekko się przekonuję, że takiej chyba jednak nie ma. Choć oczywista sporo ludzi dałoby sobie poucinać to i owo za czystą i jedyną prawdę. Po co?

W sobotę - zupełnie lekką, słoneczną o małomiasteczkowym uroku, poszłam zobaczyć grobik Sylwii. Na razie jest kurhanem z piasku otoczonym drewnem z przybitą to krzyża złotą tabliczką i obsiany białymi kaliami. Zupełnie taki "nie-sylwiowy". Ale czy to ważne? Po śmierci nie mamy zbyt wiele do gadania. Nasze "coś" zostaje zagarnięte i przetworzone przez świat żywych na jego użytek. Może tak być powinno. Nie wiem. dziwny ten grób i jakoś nie mogę utożsamić go z Sylwią. Może po prostu jej tam wcale nie ma.

Bo też jak uświadamiam sobie: nie ma już tego starego świata, którego resztki gdzieś czasem funkcjonowały w moim życiu. Nie ma lekkości ani naiwności. Za to bardzo często otrzymuję wiedzę, której się spodziewam. Niby to cenniejsze od tego powiewu naiwnego zaskoczenia, nieustannego czekania "co dalej, co dalej", ale zdecydowanie nudniejsze. A od nudy chroń mnie świecie ;)

Transylwania to takie dziwne miejsce

Borko od spacerów z krótkimi seriami żabich koncertów :) Transylwania to takie dziwne miejsce. Jednocześnie z tego i nie z tego świata. Stare i nowe. Szalenie porywające, a jednocześnie czasem bezwzględne - tak jak życie :)
Myślę sobie, że każdy ma gdzieś takie miejsce, do którego tęskni albo za każdą cenę chce wracać.

...tak sobie myślę o swoim "ho ho"

Borko nic tak czasem nie zaskakuje jak oglądanie wirtualnego świata w TV i konstatacja jak bardzo przedstawiany tam obraz odstaje od życia dnia codziennego.
Ostatnio "szklanej pułapki" nie znoszę. Miałam na nią chętkę jesienią i zimą, a teraz mam rzyga masakrycznego po 30 minutach patrzenia w ekran.
Wiadomości staram się programowo nie oglądać. Filmy - nawet na kablu - dają rzadko fajne, więc tu żalu też nie ma.
A do tego, prawda jest też taka: jak mi się Mała Blogerka za ścianę sprowadziła, to i w sumie czasu nie ma na oglądanie tele pudła :)
A po dniu jutrzejszym, jak łopatą da się odgarnąć kolejne zmurszałe stosy cegieł pracowych, ruszymy na Budapeszt i może gdzieś jeszcze ho ho;)
Ja tam w sumie wiem gdzie to moje "ho ho" się znajduje. W Transylwanii. Bo w Siedmiogrodzie zostawiłam serce swoje i nigdy już więcej go nie znalazłam więcej;)
Z Transylwanią kojarzą mi się wszystkie dobre rzeczy. A u mnie rzeczy dobre to też sprawy straszne. Bo dobre to nie jest na przykład leżenie i czekanie na cymesy dnia powszedniego, ale też sytuacje napięte, ekstremalny wysiłek, odkrywanie, zdobywanie, przechytrzanie, dyplomacja, poznawanie itd... A tam to wszystko było. Więc to moje "ho ho" leży sobie gdzieś na szczytach Karpat. Myślę sobie tak: a i oczywiście czasem żal i smutno wspominać coś co przeszło, mędzić się nad sprawami utraconymi, emocjami które nie wrócą, ludźmi których już nie ma, albo sobie poszli gdzieś daleko. Ale taka jest esencja naszego życia. Coś spotykamy, coś tracimy. Nikt niczego nie posiadł tu na stałe. Więc w sumie, cieszę się bo to coś miałam. Są ludzie, którzy nie mieli nic po za głodem nieustannym, że to COŚ istnieje i oni o tym wiedzą, a nie jest im dane tego zakosztować. Więc bilans nie jest taki zły. Choć by the way zła, czasem i ono miewało całkiem dość interesujący smak i refleksyjne doświadczenia.
Sumując - Panna Pat znów udaje się w podróż. A może odwrotnie: Panna Pat chwilowo była nie w podróży;)
Należałoby zakończyć ten wpis refleksją o "TV", wszak od tego wszystko się zaczęło. A jednak dali coś na szkle co mnie poruszyło do skrajności i do cholera z ręki po której się tego nie spodziewałam. A więc po raz pierwszy oglądnęłam film (nieznany wcześniej) Andrzeja Żuławskiego Najważniejsze to Kochać z Romy Schneider, piękną Austriaczką z Wiednia rodem;). I gosh ... Romy jest najpiękniejszą kobietą (moim zdaniem) jaką wiek XX wypuścił na swój kort.
Tak więc - nie tylko ze względu na Romy, ale na niesamowitość tego filmu jak też i rolę jaką gra tam Klaus Kinski (łoł, jeden z fajniejszych cytatów podczas bójki w knajpie do atakujących go chamów: jako że jestem homoseksualistą z dobrego domu...) - uczciwie polecam film Żuławskiego wszystkim popaprańcom tego świata:)

Marzy mi się bankiet filozoficzny:)

Borko od czasu do czasu zastanawiam się czy nie porzucić jednak prywatnego blogowania. Czasu "niet", albo znów nie wiadomo jak ugryźć pewne tematy żeby je opisać przystępnie albo zabawnie. To bardzo trudna rzecz. Im dłużej tu jestem tym bardziej zdarza mi się myśleć o świecie jak o zbiorze oczywistości. Tak jak byśmy przez tysiąclecia nie zmienili się zupełnie, nie wykształcili żadnych nowych narzędzi poznawczych ani komunikacyjnych, nie nauczyli się niczego mniej ani więcej niż mieliśmy na początku - tym mitycznym początku, o którym nikt nic nie wie po za śmieszną (czasem) wiarą w to, że był w ogóle. Mogłabym powiedzieć tak: zarówno mądrość jak i głupota mają się dobrze i w tych samych proporcjach co choćby sto lat temu:)
Kręcimy się wokół tych samych koryt i namiętności co trzysta lat temu. Hołdujemy tym samym przesądom (tylko ubranym w fatałaszki nowoczesności) co tysiąc lat temu. I wszyscy bez wyjątku wiemy o celu życia dokładnie tyle ile jesteśmy w stanie uwierzyć, zawierzyć, wyśnić, marzyć bądź zamamrotać w jakimś widzie.
W zasadzie świat prawie się nie porusza jeśli chodzi o rzeczy dla nas najważniejsze - w istocie ważne, bo ta cała reszta "ułatwiająca nam byt" to po prostu didaskalia. Oczywiście muszę dodać - czasem bardzo miłe didaskalia, ale bycie miłym do miłości na przykład ma się tak nijako jak zjadanie tortu (współczesnego tortu) Sachera do kawiarnianego mitu związanego z tą nazwą :)
Choć moja droga Borko, całkiem miło było poimprezować w Świdnicy, całkiem miło pospacerować pod zamkiem Grodno - ale jak wspominam te rozjechane żaby to rwie mnie na rzyganie jak cholera.
O prywatnych sprawach i plotkach - chwilowo nie chce mi się pisać. A przed nami długi weekend majowy i może warto popłynąć gdzieś daleko w jakieś cieplutkie miejsce - bo wiosna made by Polsza - jak widać za oknem dokładnie taka o jakiej pisałam.
By the way pocieszeń - nieoceniona w swej drogości redaktor Sylvunia zwiozła swojej zrzędliwej (już prawie dicensowskiej) przyjaciółce absynta z Barcy - dobrego jak należy zaznaczyć w tym momencie, więc łącząc siły z trunkami z tańszego centralnego południa można pomyśleć o jakimś bankiecie filozoficznym ;)